MUZYCZNIE I AKADEMICKO #04

[luty-marzec 2020]

[KSIĄŻKA-ZAPOWIEDŹ] Mark Fisher „Capitalist Realism”

Nie przedłużając: książka Marka Fishera to osiemdziesiąt osiem stron szalenie trafnej i przygnębiającej diagnozy rzeczywistości. Na dodatek opisanej w przystępny i angażujący sposób. Wiem, że w załączonym fragmencie tej przystępności nie widać, ale uwierzcie mi na słowo, Fisher przeplatał teorię przykładami ze swojego życia codziennego oraz z popkultury. Pisząc „Capitalist realism” udało mu się zachować stosunkowo lekki ton wykładowcy, a równocześnie przekazać potężną dawkę humanistycznej wiedzy i wrażliwości w skondensowanej formie.

Lekkość pióra nie ratuje jednak przed konsekwencjami wiedzy – po lekturze tej książki zbierałam się psychicznie przez rok. Cena świadomości bywa bolesna… Ale uważam, że było warto. Mało tego, jeśli chcemy zmienić coś wokół nas (a wiele rzeczy wokół nas wymaga zmiany) to takie otwarcie oczu bywa niezbędne.

Polecam z całego serca i czekam na polską wersję.

Rachael Baitch Zeleny 🥀Ophelia, the Singing Corpse: Pleasure and the Gaze in „Where the Wild Roses Grow”🥀

Bardzo lubię zaglądać do internetowego pisma Neo-Victorian Studies. Moje zainteresowanie XIX wiekiem nie jest wprawdzie bardzo intensywne, ale jak czasem mam wolną chwilę, to lubię poszerzać swoją wiedzę o tym stuleciu. (Nie, to nie ma nic wspólnego z moją wieloletnią fascynacją Emilie Autumn, w ogóle, ani trochę.) Dzisiaj chcę przedstawić wam inspirującą analizę klasycznego już teledysku powstałego dzięki kolaboracji Kylie Minogue i Nicka Cave’a. Pozwolę sobie zacytować abstrakt:

„Ten esej dokonuje dekonstrukcji przedziwnej reinterpretacji ‚Ophelii’ Johna Millaisa (1852), przedstawionej w teledysku Rocky’ego Schenka ‚Where The Wild Roses Grow’ (1997). Z pomocą ‚Pale Ladies of Death’ Jana Marsha, ‚Over Her Dead Body’ Elisabeth Bronfen oraz dokonanej przez Ann Kaplan rewizji teorii ‚spojrzenia’ [ang. gaze] Laury Mulvey, […] przedstawia teledysk jako symptom pragnienia współczesnej zachodniej publiczności, by nie tylko widzieć, ale też wchodzić w kontakt z wizualną estetyką oraz ikonami (zwłaszcza ikonami płci żeńskiej) epoki wiktoriańskiej”.

Biorąc pod uwagę, jak uparcie się trzyma motyw Ofelii we współczesnej muzyce alternatywnej, nie umiem się z tym nie zgodzić. Więcej nie zdradzę, musicie zajrzeć do artykułu po rozwinięcie tej myśli 🙂

🎓What Makes It Sound ’80s? The Yamaha DX7 Electric Piano Sound🎓Megan Lavengood

Cóż, tego tytułu nie trzeba chyba wyjaśniać 🙂 W artykule znalazła się zarówno historia tego instrumentu, jak i analiza jego brzmienia (a zwłaszcza presetu „E. PIANO 1”). Lavengood pisze bardzo przystępnie, nawet w potencjalnie przerażającej części obejmującej spektogramy dźwięku i porównywanie częstotliwości. Tak więc z całego serca polecam tekst wszystkim zainteresowanym brzmieniami lat 80… albo ogólnie brzmieniami rzeczy!

PS. Obecnie cały artykuł jest dostępny w wersji tekstowej, ale radzę ściągnąć PDF-a, póki można. Nie wiem, jak długo Journal of Popular Music Studies pozostanie otwarty dla wszystkich. Tymczasem zachęcam do przeglądania i korzystania ze zbiorów, oraz do zapisywania wszystkiego, co uznacie za ciekawe/przydatne.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s